vrijdag 16 februari 2018

Onze poes Simke bij de oogspecialist.






Vanaf september, toen Simke onze 2-jarige Abessijnse ex-kater in het poezenpension besmet raakte met een niesziekte herpesvirus, tobt hij met ontstekingen in de oogjes.
Het rechteroogje, dat zich aanvankelijk ernstig liet aanzien, is sinds december genezen. Maar helaas ging ook het linkeroogje meedoen. Van een bindvliesontsteking naar een hoornvliesbeschadiging, die maar niet wilde genezen: we zaten wekelijks bij de dierenarts.


Begin deze maand verwees deze ons door naar een dierenoogspecialist. Er zijn maar vijf van deze specialisten in Nederland, wij moesten naar Emmeloord, zo’n drie kwartier rijden.
De diagnose was: cornea sequester, een aandoening van een dieper deel van het hoornvlies, waarbij dood weefsel ontstaat. Dat moest operatief worden weggenomen, afwachten was geen reële optie.
De vooruitzichten na een operatie zijn goed, maar garantie is er niet.
De anderhalf uur durende operatie vond afgelopen woensdag plaats.
We brachten Simke om 11 uur ‘s morgens, we mochten hem om 5 uur ‘s middags weer halen.

Wát een dag! We brachten onze tijd door in de Orchideeënhoeve, 10 autominuten van de dierenkliniek vandaan, in Luttelgeest. Een prachtige plek voor een plantenliefhebber, maar er was veel onrust in ons.


De operatie was goed geslaagd en we kregen Simke mee met een beschermend lensje in een met buisjes dichtgehouden oogje. Bovendien moet hij vier weken lang een kap dragen. 


Simke jammerde de hele weg naar huis, maar eenmaal thuis hebben we geen onvertogen geluid meer gehoord.

Simke is een krachtige, sterke ex-kater, maar heeft gedurende vijf maanden het vier maal per dag druppelen slechts met licht protest toegelaten. Buitengewoon knap van hem.
Sinds oktober had hij last van het linkeroogje, hij hield het dicht.

Maar ik zag ontzettend op tegen de kap. Je leest daar de meest nare dingen in de kattenfora van katten die dat ding niet pikten.
Maar ook werd ons duidelijk dat het gewoon moest ter bescherming van het oog.

We hebben ook een andere poes, Tuzka, een even oude Blauwe Rus. Ze zijn vanaf de kleutertijd samen, slapen samen. Tuzka zat samen met Simke in het poezenpension, maar zij is steeds gezond gebleven.
Uiteraard waren beide poezen volgens de strengste normen, die het pension stelde, ingeënt. Besmetting is ondanks dat helaas nooit uitgesloten, net als bij de menselijke griepenting.

Hoe zouden beide katten reageren op de kap? Nu had ik bij de grote poezenliefhebster en medeblogster Min of Meer geleerd, dat je wel enige training kon geven om de katten aan die kap te laten wennen. Ik heb ze een paar weken lang snoepjes gegeven die ze door de kap heen moesten pakken. Soms hadden ze dan per ongeluk enige momenten die kap om. Ik verwijderde die dan meteen, omdat de poes van Min of Meer helemaal door het lint ging bij een iets te lang omhebben van dat ding tijdens de training.
Mijn doel was slechts: gewenning en paniek voorkomen.

Dat is gelukt. Geen paniek bij beide katten. Wel groot ongemak bij Simke, last bij eten en drinken – maar dat lukte gelukkig wel. Niet lekker kunnen liggen, raar lopen. Krabben aan dat ding, waardoor hij in de dierenkliniek de eerste versie al snel af kreeg. Hij kreeg een smaller en kleiner exemplaar.


Ook het oogdruppelen gaat gelukkig goed met de kap op, en over het toepassen van die techniek had ik tevoren al lastig gedroomd.
Tuzka is een beetje bang voor Simke als deze kopschuddend in zijn richting komt lopen: “mijn hemel, wat komt daar nu aan, moet ik vluchten?” Maar gelukkig geen blazen en brommen.

Er was nóg een probleem. De poezen slapen al vanaf hun vroegste jeugd bij elkaar in een apart kamertje. 


Ik dorst ze écht niet samen te laten slapen met die kap op en die rare buisjes rond het oogje. Dus moest Tuzka beneden slapen en Simke alleen boven .
Simke bleek daar geen moeite mee te hebben, die was toch al uit zijn doen. Tuzka keek ons de eerste avond met grote ogen aan en liep steeds naar de deur: “zijn jullie soms helemáál in de war? Ik moet toch ook naar boven?” Maar de tweede avond vond ze de extra aandacht in de avond toch wel fijn en legde ze zich erbij neer.

Maar ik had nog een probleem: hoe wist ik in de nacht of alles wel goed ging met Simke? Dat hij zijn kap er niet aftrok? Of zich vastliep met dat rare ding? Ik kon niet elk uur naar dat kamertje lopen om te kijken. Gestoorde nachtrusten zijn voor mij slopend en we waren al een beetje kapot van de spanningen, evenals de poezen.
O.k. een babyfoon, de simpelste goede en meestverkochte ( L.u.v.i.o.n. e.a.s.y).
Wat een fijn ding. Ook daarmee uiteraard een week tevoren geoefend op het kamertje, de camera goed in positie zetten, kijken of de katten hem niet eraf gooien : het ging goed!
Ik kan nu kijken of de kap nog op de kop zit, en het ding gaat aan bij geluid.


De eerste slag hebben we dus gewonnen. We hopen zo dat het goed blijft gaan en dat de operatie na vier weken écht geslaagd blijkt te zijn.

Wát een moeite voor een kat… zei iemand tegen mij.

Tja, onze katten zijn onze huisgenootjes. Simke is niet zo maar een kat, hij is onze lieve Abessijn en we beleven veel plezier aan hem. Voor Tuzka geldt hetzelfde.


We gunnen hem het licht in beide ogen, en we doen, wat in ons vermogen ligt.

Vogeltjes kijken = poezen televisie:




Te zijnertijd weer een update.

dinsdag 16 januari 2018

Mijn halfnatte en natte plantenbiotoopjes.


Nu het buiten meest grauw en grijs is, en het heldere, frisse groen nog lang op zich zal laten wachten, geniet ik volop van mijn natte en halfnatte plantenbakken binnenshuis.

In de halfnatte boots ik een klein moerasje na: er staan waterplantjes in, die ervan houden om met de voeten in het water te staan, maar met de rest boven water. Waterplantenleveranciers spreken van “emers”. “Submers” slaat op planten die het liefst helemaal onder water groeien.
Er staan twee van zulke bakken met emerse plantjes in mijn computerkamer en één in de serre. De eerste foto is de ca. 30cm hoge en brede pot in de serre. Hieronder van bovenaf bekeken.


Het voordeel van bakjes met een waterstand van zo’n 5 cm, dat je er weinig omkijken naar hebt.


Als je de waterstand wat verhoogt kun je gemakkelijk een paar weken met vakantie.
Je begint zo’n bak met een laagje van 1 cm vijvergrond aan te brengen, en daarboven op komt een flinke laag ruw zand. Plantjes erin zetten en voorzichtig water toevoegen. Als je goochelt op “emers” vind je veel info.
Deze bakken vragen een lichte plek op de vensterbank, maar geen volle zon, dan krijg je sneller algengroei op de bodem.

Mijn grootste moerasbak:



En dan de natte bakken: de aquaria. Ook daar vind ik een eenvoudige, weelderige plantengroei het leukst.


Ik houd al jaren met veel plezier de meest gemakkelijke dwerggarnaaltjes erin (een mooi soort vuurgarnaaltjes (Neocaridina heteropoda) en wat eenvoudige slakjes. 


De linkerbak heb ik eind november opnieuw ingericht omdat er in de vorige versie een langzame, onverklaarbare sterfte optrad onder de garnaaltjes. Achteraf denk ik dat het kienhout, dat erin zat, de oorzaak was.
Deze bak doet het nu goed:


De rechter bak doet het al een aantal jaren uitstekend:


Als de bakjes goed in evenwicht zijn, kost het onderhoud weinig tijd. Ik heb geen last van algengroei ( zowel de slakken als de garnaaltjes eten algen), ik belicht de bakken niet al te sterk en heb gemakkelijke aquariumplanten. Een simpele sponsfilter op een luchtpompje zorgt voor de filtering. Ik ververs eens in de twee weken een derde van het water met gewoon kraanwater. Drie maal per week voeg ik een beetje garnalenvoer toe.

De verlichte aquaria met de mooi belichte planten en de mooie rode garnaaltjes geven een vrolijk, groen accent. Heel fijn om naar te kijken, ik heb zo altijd een beetje zomer in huis.

zondag 7 januari 2018

Chirurgische ingrepen aan de Metasequoia.


Onze oudste Metasequoia, met een leeftijd van zo’n 20 jaar, bleek na het afbreken van een top tijdens de septemberstorm van het vorig jaar problemen te hebben.
Bij het ruimen van één van de twee toptakken constateerde de hovenier al dat er een rotte plek zat aan onderaan de basis van die top.
Ik schreef al eerder dat de oorspronkelijke top van de boom tijdens de strenge vorst in maart 2005 was ingevroren. In de jaren daarna ontstonden twee “toptakken”, die volgens de hovenier niet stevig aan de boom verankerd waren. 


Bovendien was kennelijk onder de basis van die takken een rotte plek ontstaan, waar zelfs vocht in bleef staan.
Door het “toppen”door de vorst destijds ging de boom sterk in de breedte groeien, zodat de mooie, conische, karakteristieke vorm van de Metasequoia verloren was gegaan.


In september 2017 brak de grootste en zwaarste tak af. 


Er werd besloten de boom te snoeien, waarbij geprobeerd zou worden de conische vorm te herstellen en de rotte plek beter te inspecteren.
Afgelopen dinsdag 2 januari was het al zo ver.


Het werd een zware ingreep. De overgebleven toptak zat niet stevig vast boven de rotte plek, handhaven was geen optie.
Na het verwijderen van de toptak werd de betreffende stam onder de rotte plek schuin afgezaagd.



Het ging me bepaald aan het hart en ik hoop dat de boom, met zijn spectaculair mooie en stoere stam, zich de komende jaren zal herstellen. 


 De stoffelijke resten van de takken liggen versnipperd op mijn paadjes.

vrijdag 22 december 2017

Goede wensen.

 
Goede Kerst
en een voorspoedig 2018


Zal ik dit jaar wel een kerstboom neerzetten? Mijn kleine sparretje in pot heeft het sinds vorig jaar buiten goed gedaan, is zelfs flink gegroeid. Hij mag wel een weekje binnen staan.
Vinden de poezen ook leuk, vandaar dat alle versiering poezen-bestendig is.

Ik wens al mijn lezers een goede kerst toe en een voorspoedig en gezond 2018.

Van harte hoop ik dat steeds meer mensen tot het inzicht komen dat we met zijn allen deel uitmaken van de natuur en dat alles waarvan we leven vanuit de bodem komt.
Hoe belangrijk het daarom is die bodem, onze grond zo gezond, schoon en gifvrij mogelijk te maken en te houden.
Dat de politiek zich mondiaal daarvoor gaat inzetten.
Dat kinderen al groot gebracht worden met dat besef.

Veel groenplezier vooral!


dinsdag 12 december 2017

Sneeuw in de tuin: een andere wereld.






Er is hier in zuid-oost Friesland gisteren en eergisteren op de code oranje-rode dagen weliswaar lang niet zoveel sneeuw gevallen als op andere plekken in Nederland en België. Het ging maar om een drie tot vijf cm dikke laag plaksneeuw, die vooral gisterenochtend een schitterende bedekking vormde op de planten in de tuin.


Je komt haast in een andere wereld terecht.


Jammer genoeg was het mooie er vrij snel vanaf, natte sneeuw en dooi zorgt vanaf vanmorgen voor een glibbergladde kledderboel. Op de stenen trappen in onze tuin is de passage nog niet echt veilig.
Maar ik kan niet nalaten een aantal foto’s van gisterenmorgen op de blog te zetten.


Zo vaak zien we dergelijk winterse beelden nu ook niet meer in deze tijd van opwarming van de aarde.



Hieronder het lijnenspel van een aantal ingegraven (pre)bonsai's:



En hieronder het bewijs van het passeren van nachtelijke bezoekers:


Overigens vind ik zulke dagen het best door te komen in de slipvrije binnenshuisvertrekken met uitzicht naar buiten.

Het was zowel met de auto, als met de fiets als met de benen nu niet bepaald gemakkelijk om breukvrij weer thuis te komen.
Dus toch maar liever schone wegen rondom.

zondag 26 november 2017

Herfstlicht en je stemming.


Wanneer we dieper de herfst ingaan en het aantal uren daglicht steeds minder wordt, wanneer de zon zich steeds minder laat zien en grauw en grijs gaan overheersen, dan merken de meeste mensen toch dat dit invloed heeft op je stemming. Het weer is geregeld koud en nat en dat maakt het minder aanlokkelijk om in je tuin te scharrelen, en dat draagt ook niet bij aan een zonnig gevoel.


Het valt me steeds weer op hoezeer het zonlicht de kleuren van de herfst kan doen oplichten. De gele, rode en oranje tinten vrolijken me helemaal op, blauw in de lucht geeft mijn gevoel weer de ruimte en graag ga ik met mijn fototoestel de kou in.



De mooie kleuren zijn helaas van korte duur, de wind van een paar dagen geleden heeft bijvoorbeeld de Metasequoia volledig ontbladerd, onderstaande foto van een aantal dagen geleden kan ik nu niet meer maken. 


Er blijft gelukkig nog wat kleur over, hieronder het mooie, hoge siergras Molinia caerulea "Transparent"


Wanneer het grijs en grauw gaat overheersen, voel je weer de melancholie, die zo bij de herfst past. Deze melancholie is iets anders dan een depressief gevoel. 


Het is een licht pijnlijk, maar zoet verlangen naar de lente en de warme zomermaanden, naar het prille groen van het voorjaar en de weelde daarna. Het groeiseizoen is voorbij, maar je weet dat het leven ondergronds doorgaat en volgend voorjaar weer terug zal komen.
De melancholie die opgewekt wordt door stervend blad en terugtrekkend licht, bepaalt je ondanks jezelf tot heimwee naar álles wat eens was. Veel komt nooit meer terug, en is slechts op te roepen in de herinnering. Niet alle herinneringen zijn zoet.

 
Maar de natuur is cyclisch, gelukkig weten we dat het steeds weer voorjaar zal worden, en zomer.
Dit verlangen heeft een toekomst.



vrijdag 10 november 2017

Planten met haastige spoed.

 

De ongewoon zachte oktobermaand heeft een aantal planten op “het verkeerde been” gezet.
Ze denken dat het voorjaar is en gaan voortijdig bloeien.
Het gaat hier om échte voorjaarsbloeiers, die zich vergissen en niet de winterbloeiers, zoals bijvoorbeeld de gele winterjasmijn, die ook al bloemen vertoont.
Ik heb rododendrons gezien, die al een enkele bloem vertoonden.

Maar hier in de tuin valt de Judasboom (Cercis chinensis “” Avondale”) op, een mooie struik, die normaal in maart / april bloeit op het naakte hout. Het blad hoort om deze tijd al mooi te zijn verkleurd en afgevallen. Het verkleuren heeft de struik dit jaar maar overgeslagen, met het laten vallen van het blad is hij nog bezig.
Maar merkwaardigerwijze denkt hij dat het al lente is: hij is gaan bloeien.


De struik staat hier een jaar of drie in de grond, en is dit jaar in april pas royaal bloesem gaan vormen, zie hieronder resp. begin en eind april. 



Ook het mooie blad ontwikkelde zich dit jaar pas goed. Foto juli:


Haast heeft ook het zaad van de grote kaardenbol (Dipsacus fullonum), Het is aan het kiemen, terwijl het nog op de plant zelf zit. Dit zie je wel vaker bij deze plant. 


Veelbelovend is het grote bladrozet van deze plant op een vreemde plaats: tussen de stenen van een verticaal muurtje. Op deze plek groeide al eerder een exemplaar, het is er warm en zonnig. 


Dit rozet heeft zich het afgelopen jaar gevormd, de plant is tweejarig en zal volgend jaar bloeistengels maken.